دیگه چیزی ازش نمونده بود ، فقط یک نگاه سرد و خاموش ... با این حال بازمی شد پشت این نگاهش همون چشمهای معصوم و ساده ی همیشگی شو دید ... دلش تنگ بود . فکرشو هم نمی کرد . شرم تمام وجودش و گرفته بود. خیلی کم آورده بود . ...
کاش می تونست فریاد بزنه. کاش می تونست گریه کنه ...
دوست داشتم محکم بغلش کنم ... بگم دیگه بهش فکر نکن . زندگی هست، زندگی کن . من هستم ، تو هستی ، ما هستیم .
و بهش بگم بــس ِ ... و ازش خواهش کنم که دیگه بــــس ِ...
ندا 21/04/85
همه جا تاریک بود
و فانوس ِ خیالش هم ،گـُم
جای جای ذهنش
داده بودند
حبابهای ِ رازو نیاز،
جای خویش را
به تاولهای ِحسرت و آه ...
کاش می شد برگشت
کاش می شد دوباره باز کرد
کاش می شد دوباره خندید ...
دلش تنگ بود برای نفس پنجره ها
دلش تنگ بود واسه خندیدن بی چون و چرا
دلش تنگ بود برای آن باغ
دلش تنگ بود برای آن خاک
دلش تنگ بود برای آن خواب ...
خانه متروک شده بود
دستِ خواهش ،
دستِ اصرار
دراز کرد به سوی ِ فانوس ِ گمشده ی نازِ خیال
... دستِ حسرت برگشت
مشتِ خود را باز کرد
حتی ذره ای نور نیافت ...
و اگر تاب و توانش می داد
شاید می رفت
دور
و اگر می شد
می ایستاد با پاهای نجس خویش
بر سجاده ی عشق ...
و چه تنها بود
درخانه باز شد
اگرو کاش ، ولی و امّـا
زمزمه ی خاکستری ِ راهش شد ...
ندا 19/04/85
با پلک زدنی می بینی که زنده ای و باید زندگی کنی ...
ندا ۲۱/۰۳/۸۵