پرنده بهار

neda-sky — Sat, 18 Aug 2007 20:06:18 GMT

خدا ازت مي خوام ،‌

ماهي كوچولوي من و

تو اقيانوس بزرگ گمش نكني ...

تنهاش نذاري ...

اون نمي تونه تنها باشه ...

خواهش مي كنم...

ندا ۲۷/۰۵/۸۶

neda-sky — Sat, 21 Jul 2007 21:01:53 GMT

پسرک فال فروش در گوشه ای آروم نشسته بود وپولهای مچاله شده ی در دستش ومرتب می کرد.نمی دوست که دارم بهش نگاه می کنم . یکی از اسکناسها رواز بقیه جدا کرد وبقیه روتوی جیبش گذاشت .آروم اسکناس رو بالا آورد و بوسید و به سر و صورتش کشید. تعجب کردم . کمی که دقت کردم دیدم ، اسکناس ، هدیه ی عید غدیر....وبه " یا علی" بوسه می زنه ....

... به فکر فرو رفتم ...

... بهش حسودیم شد ...

ندا 23/04/86

neda-sky — Sun, 08 Jul 2007 19:24:45 GMT

و او آمد

چنان عاشق ، چنان آرام

و او آمد

و خانه بوی تازه ای می داد

و او آمد

نمی دانم ، توانستم نماز شکر بنشانم؟؟؟

ندا 17/04/86

neda-sky — Sun, 08 Jul 2007 19:18:21 GMT

بازار شلوغ بود . هاج و واج ایستاده بود و به اطرافش نگاه می کرد . دلش از اون آب نباتهای چوبی رنگارنگ می خواست . تمام فکرو ذهنشو مشغول کرده بود . مرتب آب دهنشو قورت می داد و با حسرت به مغازه هایی که می دونست آب نبات دارند ، خیره می شد . ... یهو فهمید که چادر مامان دیگه توی دستهای کوچیکش نیست. به این طرف و اون طرف نگاهی انداخت تا شاید مامان و ببینه ولی مامان دیگه نبود ...

اینبار خواست ولی متفاوت ...

آرزوی داشتن آب نبات چوبی رنگارنگ جاش و داد به آرزوی لمس دوباره چادر سیاه مامان ....

ندا 17/04/86

neda-sky — Tue, 20 Feb 2007 10:20:08 GMT

از یک طرف دویدن ، از طرفی گریختن

مجال گریه خواستن ، ولی بزور خندیدن

پُرازهیاهو بودن ، سوی ِ سکوت خزیدن

جدا ز تن ها بودن ، تنهایی رو چشیدن

تنها زشک سرودن ، خود را به کی سپردن ؟

همه وجود ، خواستن ، ولی مدام ترسیدن

چشم امید را بستن ، بی همنفس نشستن

دوراز همه بودن ، آرام آرام شکستن

دل به سیاهی دادن ، در گوشه ای لرزیدن

لحظه به لحظه مُردن ، خاطرات و شمردن

بی ادعا زیستن ، تنهایی و ریسیدن ...

به جرم عاشق شدن ، فدای یک تپیدن ،

فاصله ها را دیدن ، بی اختیار گریستن ...

ندا 30/11/85

neda-sky — Tue, 23 Jan 2007 08:52:30 GMT

باید بدونه که اون هم مثل بقیه ست و اون هم مثل بقیه حق داره . اون هم عزیز بوده که اومده و عزیز هست که می تونه باشه و اونقدر عزیزه که می تونه عزیزشو ببینه ... با اومدنش بود که یه ستاره باهاش متولد شد و یه تیکه کوچولو از زمین به نامش شد . این خودش بود که توی جشن تولدش با فرشته ها خندید و از کیک زندگی چشید ...

دوست دارم فریاد بزنم و بهش بگم که باید بدونه که می تونه از تموم زیبائیهای زندگی استفاده کنه . می تونه نفس بکشه . می تونه گریه کنه بدون اینکه خجالت بکشه . می تونه پرواز کنه . می تونه مهربونی و لمس کنه . می تونه به آزادی فکر کنه . می تونه خواب ببینه . اون هم می تونه که دوست داشته بشه و حداقل یکی و توی این دنیا برای خودش ، دوست داشته باشه . اون هم می تونه به آرومی سرش و روی شونه ی مهربونی بذاره و بخوابه . می تونه دست در دست باد ،در کوچه ها پرسه بزنه . اون هم می تونه بخنده و...می تونه زندگی کنه ...

اون هم می تونه ...

آره عزیزم تو هم می تونی ...

... سرسبزترین بهار تقدیم تو باد ...

ندا 02/11/85

neda-sky — Mon, 22 Jan 2007 10:07:09 GMT

قاصدک منتظربا دیدن تنها امید زندگی اش ، باد ، آشفته شد . سالها می گذشت که انتظار می کشید. دست در دست باد رفت وحتی ندید ... که با رفتنش ... علف ، خیس شد ...

ندا 02/11/85

neda-sky — Mon, 22 Jan 2007 10:06:30 GMT

آن هنگام که او را از من دزدیدند

نمی دانستند

شاید لحظه ای در آرزوی ِ دیدن ِ پیرشُدنش ،

پیر شوم ...

ندا 01/11/85

neda-sky — Tue, 05 Dec 2006 11:02:29 GMT

نمی آید ، نمی خندد ،نمی بیند ،...

دل دریایی اش تنگ است ،

امان از دست پائیزی

چه بی رحم ،

چنان خشک و سیاه ، سرد و خاموش

جدا کرد برگهای روشن ِ رنگ رنگ ،

که گویی،

آنهمه آشفته حالی ، آنهمه حس قشنگ ماندن را ،

به عمر خود ندیده است و نمی بیند ،

... کمی سرد است ...

...صدایش باز می آید ؟

نمی آید ؟

نمی خندد؟

نمی بیند ؟

اگر آمد

نمی دانم ،که می مانم ،که در خاک قدمهایش نماز شُـکر بنشانم ؟؟؟

دلم خیلی برای چشمهایش ، تنگ است ...

ندا 14/09/85

neda-sky — Tue, 14 Nov 2006 11:59:18 GMT

و بازپاییز آمد ...و باز برای پاییز نوشتن شد ، آیینه دلهایمان ، تا در آن خاطرات صدای کلاغان و اشکهای روان را ببینیم ...

وبازپاییز آمد ... تا در یک کوچه باغ ، دست دردست خاطرات تلخ و شیرین ، در کنار بی کسی مان ، آرام آرام قدم زنیم ، و عاشقانه ، به نجوای به یاد ماندنی خش خش زردی ها و قرمزی های زندگی مان گوش فرا دهیم و به انتظار صدای بارون ، به تپشهای بارونی دل رهگذران ِ تنهایی ، دل سپاریم .

و باز پاییزآمد ... آمد تا به یاد آوریم ، همان زیباترین و شکوهمندترین عشقمان را ، و با روبان ِ مهربانی دور افتاده ی مان ، به تنهایی ِ کنونی ِوجود سردمان پیوندش زنیم ، و با زلالی بارون اشکهایمان ، جلایش دهیم .

کسی چه می داند ... شاید همه ی نویسنده ها و شاعرها که از پاییز می نویسند ، در پاییز نوشته هایشان ، عشقهایی را فریاد می زنند ،همان عشقهایی که ، غم پاییزی دلهایشان را با گرمی سرگذاشتن برشـــانه ی خاطراتشان ، بی رنگ می کنند... شاید فشـــردن دست پاییز ما را به یاد همان گره ی آشنـــای نگاههای منتظرمی اندازد ...شاید...

و باز پاییز آمد ...

ندا 23/08/85